[XxXHolic] Once Memories

posted on 23 Mar 2009 14:50 by hatagenami in Fiction

ทดสอบการโพสต์ ด้วยฟิคเก่า แหล่มเลย
 

* คุงแม่คะ นี่ นี่ *

* สวยจริงๆด้วยเนอะ *

* คุงดาวตก  ฉวยๆ *

 

ลูกสาวตัวเล็กในอ้อมแขน ชี้ไม้ชี้มือ ไปรอบตัวส่งเสียงหัวเราะอย่างดีอกดีใจ

พลางกวาดมือน้อยๆไปในอากาศเพื่อหมายจะจับสิ่งที่ต้องการ

 

* จับไม่ได้หรอก ยูมิจัง * หญิงสาวผู้เป็นแม่หัวเราะอย่างอ่อนโยน

* คุงดาวตก ฉวยๆ *

* ยูมิขอบคุณพี่ชายรึยังจ๊ะ พี่ชายเป็นคนพาดาวตกมานะ *

ลูกสาวตัวเล็กๆในชุดยูคาตะโผกอดพี่ชาย

เสียงลมพัดผ่านกระดิ่งลม เสียงส่งเสียงสะท้อนไปทั่วสวนสาธารณะ

 

* ขอบคุงค่ะ พี่ชาย *

 

 

---------------------------------------------------------------

 

[XxXHolic] Once Memories

By Hatage Nami

 

 

---------------------------------------------------------------

 

 

 

" ทางซ้ายสิ "

" รู้แล้วล่ะน่า !! ก็แค่จะแวะดูทางขวาว่าถูกทางรึเปล่าเท่านั้นเอง "

" งั้นก็เดินสิ " สีหน้าเรียบเฉยปรากฏให้เห็นเป็นปกติ

 

เส้นความอดทนของคิมิฮิโระ วาตานุกิ ปูดแล้วปูดอีก ทุกครั้งที่เจ้าตัวคิดว่าถูกยั่วโมโห

 

ไอ้หมอนี่ มันน่านัก

 ถ้าไม่ติดว่าคุณยูโกะสั่งให้เจ้านี่มาล่ะก็นะ เขาคงต้องไม่มานั่งหัวปวดแบบนี้หรอก

น่าหงุดหงิดชะมัด

 

" หืมม์  " ร่างสูงเลิกคิ้วเป็นเชิงถามมองหน้าเขาเป็นเชิงสงสัย

" อะไรของนาย  ฉันไม่ได้พูดอะไรซักหน่อย "

" ช่างเถอะ " อีกฝ่ายกลับถอนหายใจเบาๆราวกลับว่ามันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ขนานหนัก

 

น่าหงุดหงิดจริงๆนั่นแหละ !

 

" ไม่ผิดแน่นะ " สีหน้าเรียบเฉยยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าทั้งๆที่เอ่ยคำถาม

" ก็ตรงนี้น่ะสิ รีบๆทำให้เสร็จเถอะ "

" เดี๋ยวก่อน ! " มือหยาบกร้านคว้าแขนของเขาไว้เบาๆเรียกให้หันกลับไปมองร่างสูง " แล้วพก ‘ไอ้นั่น' มารึเปล่า "

" ไอ้นั่นอะไรน่ะ ...อ้ออ ‘ไอ้นั่น'น่ะนะ ก็ต้องมีสิ คุณยูโกะเพิ่งให้มาเมื่อวานนี้เอง ตอนที่คนคนนั้นเขา... "

" เขา...... "

" ช่างมันเถอะน่า  ที่สำคัญ จะเอายังไงกันดีล่ะ "

 

สายตาของทั้งคู่ทอดมองถนนแคบๆอย่างหนักใจ

 

 

...

...

 

เรื่องของเรื่องน่ะ มันเกิดขึ้นเมื่อคืนก่อน

 

" วาตานุกิจ๋า "

" ครับ  มาแล้ว มาแล้ว " เด็กหนุ่มสวมแว่น ในชุดนักเรียนผูกผ้ากันเปื้อนสีขาวตัวเดิมโผล่เข้ามาพร้อมถาดขนาดพอมือ โดยมีมารุกับโมโระ ตามหลังมาติดๆ

" ว้าว  มองบลังค์นี่คงทำมาอย่างดีเลยสินะ  วาตานุกิเนี่ย เก่งที่สุดเลย " คุณยูโกะประกบมือปลื้มใจสุดๆ นัยน์ตาเป็นประกาย เมื่อเด็กหนุ่มค่อยๆวางจานมองบลังค์ลงตรงหน้า

" จะทานล่ะนะ " คุณยูโกะพูดพร้อมกับเจ้าโมโคน่าที่กำลังชูช้อนราวกับโมเสสถือไม้เท้ากำลังจะแหวกทะเล

 

" อร่อยมากๆเหมือนเคยเลยล่ะ พ่อเชฟมือหนึ่ง "

 

// เชฟมือหนึ่ง เชฟมือหนึ่ง // มารุโมโระประสานเสียงทันใด

 

" แหม ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ "

" ว่าแต่ วันนี้นึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรกันนะ ถึงได้ฝึกทำมองบลังค์แสนวิเศษนี้น่ะ " แม่มดสาวดักคอทำหน้าเจ้าเล่ห์  " คงไม่ได้คิดหรอกนะว่า ‘พรุ่งนี้ก็วันฮาโลวีนแล้ว อย่างน้อยก็เป็นเทศกาลนึง นี่ล่ะเป็นโอกาสที่จะทำขนมให้ฮิมาวาริจังทานหลังจากที่พลาดไปเมื่อวันวาเลนไทน์ที่แล้วนู้นน่ะ' หืมม์ "

" อะ...อะไรกันล่ะครับ ผมก็แค่... "

" ถูกใช่ไหมล่ะ "

 

หน้าแดงๆ ประกอบกับมือที่เกาท้ายทอยอยู่เป็นคำตอบได้อย่างดี

 

" อย่างนี้นี่เอง... " คุณยูโกะยืดตัวขึ้นช้าๆทำท่าเหมือนอะไรบางอย่างติดอยู่ในความคิด " แต่มันเหมือนขาดอะไรไปนะ "

" ยังขาดอะไรอีกไหมครับ " เด็กหนุ่มรีบถาม หวังจะเอาไปปรับปรุงทำให้ฮิมาวาริจังทาน

" มันก็ต้องขาดของปิดท้ายอย่าง " สายตาของแม่มดแห่งมิติตวัดกลับไปด้านข้างที่ที่มี....

" นี่ไง ~~~~ " เจ้าโมโคน่าดำกระโจนออกมาพร้อมขวดเหล้าสาเก

" ใช่เลยล่ะ " คุณยูโกะหัวเราะออกมา

 

" นี่กะจะก๊งกันตั้งแต่หัวค่ำเลยหรอ !! "

 

" วาตานูกิจ๋า " เสียงหวานๆแบบที่ทำให้รู้ชะตากรรมตนเอง

" ยังขาดกับแกล้มสินะครับ "

" ขอเป็นปลาแซลมอนรมควันนะ "

" ให้นั่งรมควันปลาตอนนี้เนี่ยนะ "

" ถูกต้อง "

 

 

 

//แซลมอน รมควัน//

ท้ายที่สุด มารุโมโระก็ตามออกมาช่วย (ยืนเป็นกำลังใจ) อยู่ข้างๆ ที่ลานหลังร้าน

โดยมีคุณยูโกะ และเจ้าโมโคน่านั่งก๊งเหล้ากันบนระเบียงทางเดิน

 

เสียงประตูหลังร้านที่ไม่น่าจะมีใครเข้ามาตอนหัวค่ำส่งเสียงดังขึ้น

หญิงสาวคนนึงกำลังก้าวผ่านประตูเก้ๆกังๆ

ราวกับว่า เธอหลงทางเข้ามา ในสถานที่ที่ไม่รู้จัก แต่ก็ยังพยายามเดินเข้ามาข้างในให้ได้

 

ผมสีดำถูกปล่อยให้ยาวจนถึงครึ่งโค้ทตัวนอกอย่างเป็นระเบียบ 

นัยน์ตาสีมรกตกำลังลุกลี้ลุกลนราวกับรู้สึกว่าตัวเองกำลังทำผิดฐานแอบเข้าบ้านคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต 

 

" ขอโทษนะคะ  คือ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะบุกรุกเข้ามา... คือ  แต่...อยู่ดีๆ  ขามันก็... ขอโทษค่ะ "พอเจ้าหล่อนเห็นพวกเราเท่านั้นก็รีบละล่ำละลัก ก้มๆเงยๆขอโทษเสียเป็นการใหญ่

แต่พอเงยหน้าขึ้นมองมาที่เด็กหนุ่ม นัยน์ตาสีมรกตนั้นก็เบิกกว้างราวกับสิ่งที่เธอเห็นตรงหน้า เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้  เจ้าหล่อนทรุดฮวบลงกับพื้นก่อนจะพึมพำอะไรบางอย่างที่เขาเองก็จับใจความไม่ได้เช่นกัน

 

" เป็นอะไรรึเปล่าคะ " คุณยูโกะเดินไปยื่นมือช่วยพยุงหญิงสาวขึ้นมา " ในที่สุดก็มาถึงสินะคะ กำลังรออยู่พอดีทีเดียว "

" แต่...แต่...เด็กคนนั้น... ไม่สิ... พี่ชาย... " แม่มดสาวมองกลับไปที่เขา แล้วยิ้มให้จางๆ

" มาถึงที่นี่คุณคงมีความปรารถนาในใจสินะ " 

" หา... ความปรารถนา "

" เพราะที่นี่คือร้านที่จะทำให้ความปรารถนาของคุณเป็นจริง "

 

แล้วคุณยูโกะก็พาผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในร้าน

ถึงแม้เจ้าหล่อนจะเดินผ่านเขาไปแล้ว แต่ก็ยังมามองที่เขาอยู่ตลอดเวลา

สักพักใหญ่ๆคุณยูโกะก็เดินออกมาเพียงคนเดียว  ตอนนั้นเองที่นึกสงสัยในใจไม่ได้

" ผู้หญิงคนนั้นเค้า โดนกินไปแล้วรึยังนั่น " เสียงกระซิบถามมารุโมโระในฐานที่อดใจไม่ไหว

//กินไปแล้ว//

สองคนกระโดดโลดเต้นตัดคำตอบออกมาจากคำถามอย่างสนุกสนาน

 

" นี่ ตรงนั้นน่ะ ฉันได้ยิ